Kızarsın, bağırırsın ama eli mi kapıya sıkıştı hemen koşarsın aç mı kalmış yemeğini paylaşırsın. Bağcığını bağlar, dertlerini dinlersin. Bir yapıştırmaya, bir yıldıza ya da bir aferine bu kadar sevinen kimseyi göremeyeceksin bak bu yaştan sonra da. Tüm emeğin yetmez sarılırsın. ikinci bir anne gibi olursun. Bazen de sırf öğretmenisin mesafeyi koruyayım diye uzakta durursun. Ağladığında bakmazsın. Tuhaf bir iştir. Paraya önem verenlerin yapamayacağı bir iştir. Beş kazanırsan on emek verirsin. Bir yanın kuralcı olmayı , duyguların etkisinde kalmamayı öğrenirken diğeri sevgiyi, merhameti öğrenir.
Bazen fazlasıyla ahlaksızlık bulursun. Ki gözlerin dolacak kadar. Ama bilirsin ki hepsi seni sever işte. Ne kadar saçmalasalar da kıyamazlar sana. Tıpkı senin onlara karşı hissettiğin gibi.
Aylarca yaramazlık yapan, her gün kavga ettiğin öğrencin de seni gülerken görünce çıkıp "Öğretmenim sen hep gül. Sen hiç ağlama. Biz ağlarız senin yüzün hep gülsün" der. Bak bunu bana hayatta annem babam bile dememiştir.
