hakikaten herhalde hiçbir zaman çocuk tarafından tam olarak(hak ettiği) değeri bilinemeyecek olan pek değerli varlık-kıymetli insan.
(allah'ın izniyle çok yakın zamanda)bir baba adayı olarak şu aralar üzerimde fazlasıyla heyecan var. tabi biz erkekler olarak sadece heyecan ve güzel duygular. ama işte asıl mesele anne adayında. ilk günlerden itibaren anne, biyolojik-fiziksel-ruhsal-psikolojik olarak inanılmaz değişiklikler geçiriyor. ve bu değişiklikler aydan aya genelde artarak devam ediyor. tabi bu değişiklikler sevinç-mutluluk haricinde hepsi olumsuz. baş ağrıları, her gün kusmalar, ani üşümeler-terlemeler, tat duygusunun değişmesi, her gün burun kanamaları vb. aylar geçtikçe değişen inanılmaz sıkıntılar. hepsini gözlemliyorum. çok zor. inanılmaz bir şey. allah yardımcısı olsun. çocuk anne karnında büyüdükçe-geliştikçe(özellikle dördüncü aydan sonra) anneden o kadar çok şey götürüyor ki. adeta anneyi sömürüyor. her manada. sonradan aklıma şey geldi. yarın öbür gün annen olum şunu getir, kızım şunu yap dediği zaman burun kıvrılıyor, of puf deniyor.
laf çok işte de, kadınımızın-annemizin kıymetini iyi bilmemiz gerekir. ana hakkı hakikaten ödenmez. bunu yaşayarak ince ince öğreniyorum. hoş buna zaten binlerce kez anamda babamda ifade etmişlerdir. çok şükür verdikleri ahlakın temellerinde bu var. ama işte yaşayarak öğrenmek fazlasıyla etkileyici ve kalıcı. daha ortada bir şey yokken o çekilen cefa acayip bir şey. allah kolaylık versin.
