o kadar çok bahsediyorum, o kadar çok yazıyorum ki haklarında ya da yazmak istiyorum da frenliyorum. birçok insanın zincirleme eski sevgili tamlamasını sevmediklerini çok iyi biliyorum. kimisi eski sevgili nedir bilmemiş o nedenle, kimisi gerçekten eskitmiş, shift-del yapmış o nedenle görmek, duymak, konuşmak istemiyor. bir de mehmet çoşkundeniz ve tüm eski sevgililerimden korkuyorum.
mehmet çoşkundeniz "çalıp kapımı ekmeğimin düşmanı mısın" diye sorabilir.
eski sevgililerim "yeter ulan çınlata çınlata kulak bırakmadın" diyebilir.
desinler! umrumda mı?
ulan ne kadar eskilerse o kadar kendilerine refresh yapmaya çalışıyorlar fakat benim hayatımda. mesela birisi şu aralar kendini benim şoförüm sanıyor. getireyim, götüreyim. arabasını gözüme soktuğunda eskiye döneceğimizi sanıyor sanıyorum. üzülüyorum. tersleyemiyorum. bahaneler uydurup kaçmaktan darlanıyorum.
birisinin evlenip boşanmış olduğunu ayrıldıktan nice sonra öğreniyorum. birisinin bana tehdit mailleri atan son sevgilisi ile nişanlandığı haberlerini duymazdan gelmeye çalışıyorum. ben verdiği hediyeleri verecek birini arıyorum. adam hala nişan nispeti yapmaya çalışıyor. evet! ben de az hürmüz değilmişim. hürmüzlük efendim esasen buna halk arasında salaklık diyoruz. çivi çiviyi söker diyen atamla öbür tarafta karşılaşırsam büyük müyük demem dalarım kafa göz dalarım. her seferinde işte bu kez diye umutlarımı alıp koşmuşum, halbuki bunun da halk arasındaki adı sazanlık...
hayatıma girenlerin herbiri bir ders verdi. fakat sonraki üniteler hep daha zordu. sonra baktım ki hepsi eski sevgili oldu. eski ya da yeni olmasın benim olsun istedim. olmadı.
bu kadar kişisellikten sonra bir tanım daha yapalım bari; ortak özellikleri solak olan kişiler. farkettim yine kişisel oldu. sol el fetişti miyim neyim töbe estağfrullah.
