Bazen neden beni yolda yürüdüğüm bir anda yakalayamacağını düşünüyorum. Ya da ailemle iyi geceler vedası yapıp uyuduktan sonra gece 3 te her yerin yerle bir olmayacağının garantisi olmadığını aklıma getiriyorum.
Bu bir paranoyaklık değil. Sadece o kadar kalp kırmaya karşın aslında ölümle burun buruna olduğumu kendime hatırlatmak.
Onca büyük depremlerden kimin haberi vardı mesela? Herkesin yarın için güzel planları varken sabaha enkaz altında kalacağını kim biliyordu Allahtan başka?
Sanki hep burada kalacakmışçasına gelişi güzel yaşıyoruz.
Bir kalp kırmaktan çekinmiyoruz mesela.
Sevdiklerimize sarılmayı erteliyoruz sürekli.
Plan yapıp duruyoruz fakat ölüm dendiğinde hep bir konuyu kapatma çabası içindeyiz.
Ölüm gerçek.
Ölüm yakın.
Bunu hatırlamak gerek.
