Evin koridorunun boydan boya çatlarken çıkardığı sesi, ömrü yangından insan kurtarmak ve çatıdan çatıya atlamakla geçen babamın o çatlayan koridorun duvarına yaslanıp bembeyaz bir vaziyette anneme "gidiyoruz." deyişini, annemin antrede bayılan ablamın suratına su serpişini, alelacele üzerime geçirdiği kıyafetlerin desenini, akrabalarımızın oturduğu semte doğru giderken arabanın camından burnuma doğru gelen kesif tentürdiyot kokusunu aklıma kazıyan tarih. Babamın korktuğunu ilk kez görmüştüm. Ama altı yaşımdayken bile onu o hale getirenin bizim canımızdan duyduğu endişe olduğunu biliyordum.
