öldürülmüş gelecek.
çok basit ve adice.
çünkü büyünce, ordan çıkınca gördüklerini anlatıcaktı, ailesini belki, silah altındaki komşularını, yaşamak istediğini, bölünmek değil.
bir avukat olurdu belki, hep damgasını taşırdı geçmişinin ama acılar sakinleştirir, yükseltirdi sesini.
ya da öğretmen olurdu belki, kan çözüm değil derdi, bu oyun bizim değil derdi.
kocaman adam olur, baba olur dede olurdu belki.
bir ihtimal de gazeteci, eli fikri sağlam. batacak kadar doğru söylerdi, kimse tanımaz okumazdı ama ismi geçince, hatırlarlardı "bölücü" derlerdi.
suçlandığı gibi mi olacaktı sonu illa ki?
yakınındakilerin ölümünü gösterip küçük bir bedene, canlı bir ölüme terkedersek onu? evet..
ama ulaşabilseydi, ulaşabilse şimdi..
işte büyücek gazeteci olacak, başka türlü bir 'terör örgütü' olacak, faili meçhul olacaktı.. ayakkabısında bir delik yerde yatarken onunda resmini görecektik gazetede.
işte bunlar olur diye sırf, her bir olasılık için sıktılar onca kurşunu.
başkalarına korku salsın, onun muhtemelen sandıklarınından çok farklı olan hayallerinin hepsini yok etsin diye, bizim yüreklerimize sıkılsın diye, o zaman 13 az, 12 yaşındaki ölümün yok edilebilmesi için.
