Çoğumuz belki bebektik, ya da anlamayacak kadar küçüktük ama hepimiz bu günün anılarını hep dinledik durduk.
8 aylıkmışım. bana hep ailem tarafından ben o gece ağladığım için annemin uyandığı ve beni susturmaya çalıştığı, zifiri karanlık olduğu, aniden sallanmaya başlayıp bir o duvara bir bu duvara çarpa çarpa yürüyebildikleri, apartman yöneticisinin kapıyı çalıp acilen çıkın dediği, annemin 'lütfen ışığı tutun da çocuğa kıyafet alayım' dediği, günlerce dışarıda yattıkları anlatıldı durdu. tabiki ankara'da yaşananlar gölcük-istanbul tarafıyla kıyaslanamaz bile. ama türkiye'nin neresinde olursak olalım hepimiz için çok acı gerçekten. allah vefat edenlere gani gani rahmet eylesin.
bir de aklıma hep depremzedelere götürülen yardımları bile yağmalayan, göçük altında kalan insanların takılarını çalmaya çalışan yaratıklar geliyor. insanlık batsın diyorum. allah bir daha ülkemize böyle felaketler yaşatmasın.
