özünde fizyolojik tonlaması gibi sadece düz bir çizgi gibidir. Olağan ve yaşam gibi normal bir kavram olmalıdır, ölümün bize verdiği acıysa beklenmedik olmasıyla ölçülebilir ancak zira insanoğlu sevdiği insanların bir gün öleceği gerçeğini biliyor olmasına rağmen onları asla ölüm tasviri içine yerleştirmez bunu inkar eder ölüm bir gün en sevdiğinin kapısını çaldığındaysa burdan hareketle kafasının içinde süregelen fantastik duygusallıkla kabullenme yetisini yitirir bu duygunun doruk noktasıysa elden bir şey gelmiyor oluşu yani çaresizliktir dolayısıyla insan ölümünde yaşam gibi doğanın bir gerçeği olduğunu anlamalı ölümü olduğundan farklı kalıplara sokmamalıdır böylelikle hayat nispeten daha hafifler ve aldığı nefesten belki zevk bile alır.
