bir odadan sessizce cikip gitmek gibi. kimileri ugurluyor, el salliyor sana, kimileri dönüp arkasini bakmiyor bile. farketmiyor bile yoklugunu. hersey kaldigi yerden devam ediyor. vapurlar calisiyor, günes yine doguyor ertesi sabah, insanlar islerine gidiyorlar. tek farki sen yoksun. tüm dusuncelerinle, duygularinla, yasadiklarinla, sahip olduklarinla, tüm varliginla yok olmussun. ne yapmis olursan ol, ne icin didinmis olursan ol, seni cok özleyenlerin bile aklina bir süre sonra arada sirada gelmeye basliyorsun. seni unutmak zorunda birakiyor hayat onlari.
