hayat mı? aynen böyle geçiyor: akıl sağlığımı yitirmeye başladım. ruhum yavaş yavaş buharlaşıyor. geri dönüşü kar mı olur dolu mu bilinmez ama yavaş yavaş uçuyor gibiyim. kaybolmak değil, olduğun yerde görünmez olmak sadece. şeffaflaşmak, saflaşmak, belki de insanın en özüne dönmek. o kadar sancılı bir doğum ki sanki doğacak şey bir çocuk değil de şeytan olacakmış gibi... nereye kadar sabredeceğim, nereye kadar akıl sağlımı koruyabileceğim bilmiyorum. beyazı göremiyorum, en açık renk bile gri...
