25 yıllık ömrü hayatımda bir kez bindiğim ve bir daha binmemek üzere and içtiğim otobüs firması.
uzun ve yorucu bir yolculuktan sonra adamı sinir harbine sokan aptal uygulamaları beni çıldırtmıştı. gelinecek şehre indikten sonraki servis saçmalıklarına ise hiç girmiyorum.
en önde oturuyorum ve uykusuz gözlerimle sabahın altısı şöyle bir muhabbet görüyorum: (önden bir araç gidiyor. aracın arka camında şöyle bir yazı var: bu araçta dünyanın en pahalı yakıtı tüketilmektedir.)
muavin: allah allah. ne tüketiliyor acaba? araba da normal bişi. öyle ferrari falan değil ki?
şöför: bilmem. hidrojen falan mı acaba? ilginç.
muavin: allah allah. garip.
muhabbet aynen böyle. ve ben oturduğum yerde kafamda ne kadar saç varsa yolmakla meşgulüm. onlar uykusuz ben uykusuz...
