arjen robben ve sevdiceği üsküdar ile beylerbeyi arasındaki bir parkta ayaklarını denize doğru sallandırmış vaziyette duygusal dakikalar yaşarken hemen yanlarında 40-45 yaşlarında elinde olta olan bir teyze beliririvermiş, koskoca sahil şeridi bomboşken taburesini genç kumruların 1 metre ötesine çakıp üstüne oturarak oltasını istanbul boğazının o soğuk ve karanlık sularına fırlatmıştır.
bunu gören arjen robben ve sevdiceği teyzeye bir miktar gıcık olmuşlardır. zira teyzenin yaptığı eşeklikten öte bir şey değildir. böyle durumlarda karşısındaki kişiye iyi bir ders vermeyi kendisine şiar edinmiş kahramanımız arjen robben kişisi sevdiceğine doğru teyzenin de duyabileceği bir tonda "yahu bir dua varmış okuyunca balıklar zıp zıp oltaya atlıyorlarmış" diyerek teyzenin dikkatini üzerine doğru çekmiştir. oltaya balıklardan önce kendi takılan teyzemiz "e o zaman oku da gelsinler" diyince arjen robben kişisi duayı oltayı tutan kişinin okuması gerektiğini söylemiş gerekirse kendisinin yardımcı olabileceğini eklemiştir.
film bu dakikadan itibaren kopmuştur. oltasını kolunun altına sıkıştıırıp avuçlarını dua için açan ve yanındaki gencin okuduğu duayı hece hece tekrar eden başörtülü bir teyze görseniz siz naparsınız? üstelik dua olarak da gencin bildiği marjinal dualardan (herkesin bilmediği) yol duasını okutmasıyla?
onlar da onu yaptı azizim onlar da.. teyzenin yanında olmasa da az uzaklaştıktan sonra koptular. teyze de garibim ne mübarek duygularla beklemiştir o gece kutsal hayvanatları aaah ah..
