90'lı yılların ortalarında gittiğimiz bir bursa deplasmanında stad yakınında maç saatini bekliyoruz. arada sözleşiyoruz vukuat çıkarmayacağız, gayet sakin duracağız. bakın bu sefer karışmıyoruz birşeye diye. bekleşirken yanımızda getirdiğimiz azıkla karnımızı doyurmaya çalışan bize bursa'nın teksas grubu saldırıda bulunuyor, önce uzaktan taşlıyor, yakınlaştıkça ellerde sopalar beliriyor, daha da yakınlaşınca ellerinde pala, sallama, döner bıçağı, kelebek vs vs.. ne ararsan var olduğunu görüyoruz. o zamanki abi saydığımız insanlardan birinin omuzuna satır indirme konusunda hiç tereddüt göstermemiştir kendileri. ha satır indikten sonra, indirene ne oldu derseniz sanırım stad yakınlarında bi yere hemen gömüldü diyebilirim. zira o zamanki abi saydığımız insanlar huzurumuzu bozan o insanların akıbetini görüp etkilenmememiz için bizi olay yerinden uzaklaştırdı. o satırı yiyen abimizin de sol kolu sakat kaldı.
bir diğer örnek'de geçen yıldan.
adapazarı ekspresi ile sakarya'ya gidiyoruz arkadaşlarla. aynı gün beşiktaş maçı var. adapazarıgarına girmeye başladıktan sonra tren, bütün vagonların camlarına taş yağdırılıyor. sonrası ne mi, yakalanan yeşilli siyahlı kim varsa gücü yettiğince bayılana kadar dövülüyor.
daha da uzar gider bu olaylar...
ilk olaydan sonra ildışında deplasmana gitmekten vazgeçtim. zira ne kadar kendi aramızda olay çıkarmamak üzere sözleşiyorsakda, önceden verilen vaat'ler hiçbir zaman tutulmuyor, hiç bir deplasmanda insan(!) gibi karşılanmıyoruz.
iş bu sebeple nefs-i müdafa harici yapılanların hiçbirini savunmamakla birlikte atılan onca boka karşı çıkıyorum çarşı adına.
siz ne zaman insan gibi karşıladınız bizi de can havliyle sizlere saldırınca adları fanatik, holigan oluverdi. ne skime, belki de amacı sadece futbol izlemek, deplasman nedir havasını almak olan bir insana; ezbere, salt rakip olduğu için haçlı ordusu misali saldırma kuvvetini bulursunuz kendinizde. sonrada sopayı yiyince çıkıp anneeee beni dövdü diyen 5 yaşındaki veletler gibi ortalıkta çemkirirsiniz.
ha şöyle de bir durum var, geçen yıl kocaelispor ve eskişehirspor arasında oynanan bir maç görmüşümdür ki imrenmişimdir. keşke o günleri tekrar görebilsek demişimdir.* eskişehirsporlu taraftarlar ve kocaelispor taraftarları izmit ismetpaşa stadına kol kola, omuz omuza girmiş, birlikte marşlar söylemiş, tezahürat yapmış ve gayet güzel bir maçın sonunda stadı terk edip birahanede kafa çekmiştir.
nihayetinde keyfe keder gidip kimseye saldırmıyor bu insanlar. ortamın gerilmesine müsade edip, yetmeyip tahrik, kışkırtma, taciz ve taarruzda bulunmaya müsamaha gösteripde reaksiyon alınca kimse kötü ilan etmesin bizi. biz de istemiyoruz kimsenin burnunun kanamasını veyahut hastanenin birinde yoğun bakım servisinde yatmasını yada maç izlemeye diye çıktığı evine tabut içinde dönmesini ama dostum, sen can derdine düşmek nedir bilirmisin ? elinoğlunun memleketinde göt korkusu yaşadın mı hiç ?
a doğru ya siz sadece yaşattığınız için bunu bize bilemezsiniz.
