bazen yaşamak için bir sebep bulamıyorum. hoş, aramıyorum da ama bu keşmekeş beni yormaya devam ediyor hep.
daha ne gördük? neler yaşadık sanki değil mi? ama olmuyor işte. bir yerlerde bir şeyler hep eksik kalıyor. içimde dolduramadığım bir boşluk döngüler halinde bana acı çektiriyor. yaşamak dediğimiz oyuna karşı küstürüyor hep.
bir yerden sonra yapacak bir şey bulamıyor insan. kendini öldürme zahmetine girişemeyecek kadar uyuşuyor bedeni. zihni kör bir nokta gibi kayboluyor. amaçsız, ruhsuz ve ölü gözler ile nefes almaya devam ediyor sadece.
