Ahşaptan yapılmış bol müzikli bir bar masasının etrafında kendimiz dahil herkesi kurtarıyorduk.
Yüzümüz o kadar güzel gülüyordu ki;
Tıpkı eski günlerde ki gibi.
Bol bol fotoğraf makinesine gülümseyerek inkar etmiştik yarınların gülümsemeyen kehanetlerini.
Kehanetler boş balon olsa da ortaya çıkan gerçeklerin hafifleten yanılsamalarında jeton düşse de beyaz perdenin ekranında kimsenin okumadığı filmin set arkası kahramanları yazıyordu.
içmek göreceli bir kavramdı ama bana göre yaşama sebeplerimden biriydi.
içerek suluyordum sahibi olduğum tek tarım alanlarını.
Kendi rayında giden hayatımızın nasibini yeme güvencesinde kafamıza göre derme çatma yaşam alanı kurup masal kitaplarında geçen hayaller kuruyorduk.
Alkol yüklemesi yaptığımız düşüncelerimiz tam bir zaman makinesiydi.
Çok hatırlamak,duyarlı olmak ve kendine en yakışan yalnızlığı yaşamak onu anlamayanların anlamayacağı bir şey.
Kafayı taktığı şey kafasının içerisinde yaşayan.
