Yalnızlığımın ilanıydı hayal kırıklıklarım.
Çocuk gibi masallara ve farkına varmadıklarıma inanıyordum.
Başarısızlıktan olsa gerek yorulmuş ve sıkılmıştım.
Yüzüm asık,bakışlarım düşünceli ve hayatımı tehlikeye atan dalgın hareket edişlerim.
Kendi sonumu kurgulayıp filmini kafamda oynattığımda gözyaşlarım akıyor.
Giderken görmek kendimi çıkma ihtimali olmayan kitabımın kapak resmi kadar kutsal benim için.
Düşüncelerimin büyüyüp yuvadan uçtuğunda geçirdiği evrim gözlerimizi boşluklarından çıkartacak kadar uçuk.
Gelişen ve dönüşen zihinler ezberlediklerini sorguluyor.
Neden sorusunun en güzel yakıştığı anlarda zaman kavramını yitirip sabah uyanmak üzere yatağına yatıyor.
Şişede kalan son alkolü damlasına kadar bardağa boşaltıp fondip yapıyor.
Baş ağrılı sabahları yok artık.
Kırık kalbinin sızıları kendine geldiğinde ilk aklına gelen.
Süslü yalanlara inanmıyor.
Hayatın kendisi güzel olabilir ama içeriği kesinlikle güzel değil.
