Meydan okumanın en kolay biçimiydi kendine diklenmek.
Gücümüz anca kendimize yetiyordu ve avaz avaz bağırıyorduk inanmadıklarımızı.
inanmak için programlanmıştık ama aklımıza yatmayanlar peşini bırakmıyorlardı düşüncelerimizi.
Düşündüklerimiz artık ders kitaplarında okutulmuyordu.
Felsefenin yanına yaklaşabilmek için yaptığımız taklitler boşa çıkıyordu.
Rüyası filozof olanın ancak yancısı olabileceği altında ezilirken etrafta yaşananlar akıl tutturan kabus olsa gerek.
