şimdi şöyle, bizim bir küçük oğlak vardı. hergün elimle yemini ben veriyordum,bir gün bizim ak sakalı dede ben kesecem bunu dedi. ben yapma etme dedim. ama o zamanlar benim gibi veledi dinleyen kim. kestiler hayvancağızı,okadar ağladım ettim bişey önleyemedim. o gün bugündürkeçi eti yiyemiyorum. ama inekleri yiyorum,fakat sölemek gerekirse yine de vicdanım rahat değil.
