belkide zamansız açtım içimi,
yüreğim şeffaftı, aklımsa deli.
ben geldim, sen kaçtın hep bana inat,
bir vardın, bir yoktun hep masal gibi
belki zamansızdı ama açtım içimi işte sana, yüreğimi açtım, en saf haliyle en şeffaf haliyle, anlattım kendimi hiç çekinmeden..
masal gibiydin üstelik sen; bir vardın, bir yoktun, belki bir daha hiç olmayacaktın... ama geldim işte, aklımın en deli zamanında açtım yüreğimi sana...
ne kara kaşına ne kara gözüne
ben tek bir sözüne tutulup kaldım
değmedi bir kere ellerin yüzüme
gel gör ki bin yıldır sanki vardın
tek bir sözün oldu beni sana böylesine bağlayan, tek bir söz... değmedi ellerin yüzüme, belki de hiç değmeyecekti biliyordum ama önemli değildi zaten, sanki bin yıldır vardın, sanki bin yıldır tanıyordum seni...
