Bilgisayarımın saçma sapan bir yerinde ''yeni klasör'' adlı bir klasörde buldum fotograflarımızı. bana watsapptan attıkların, anıtkabir'de, sakarya'daki mcdonald's ta falan çekildiğimiz fotografları gördüm. Beni bir ağlama tuttu Ecem. herhalde yarım saattir ağlıyorum. Benden ayrılalı bir buçuk ay oldu. Aradan biraz zaman geçip, durumlara biraz daha objektif bakınca anlıyorum neden benden ayrıldığını. ilgisiz davrandım sana karşı ecem. Değerini bilemedim. doğum gününü bile doğru dürüst hatırlayamadım. yeterince emek vermedim sana. Değişemedim. it gibi pişmanım.
sonrada araya giren ahmet denilen eleman aklımı karıştırdı. oysa iki buçuk senede ne çok ahmet çıkmıştı zaten karşına. E tabi sen bir yerden sonra sikerim lan seninle mi uğraşacam diyip bir ahmet buldun kendine.
inan ki ne yazacağımı bilemedim. imla kuralı, anlatım bozuklukları falan hep birbirine karıştı.
ama iyi oldu be benden ayrıldığın. benden ayrılmasan benim mersine dönüp kpss çalışacağım yoktu. hatalarımı göreceğim yoktu. kendime bir hayat çizeceğim yoktu.
atandıktan sonra, bir istanbul kaçamağında karşına çıkmak isterdim. seninle karşılaşmak isterdim. beni affettiğini gözlerinde görmek, gülümseyerek iki çift laf etmek isterdim. belki olur. Belki özellikle istanbul'a gittiğimde sana ulaşırımda buluşuruz.
Affet beni ecem. sana karşı öküzlük ettim. sevgin beni şımarttı. süreçleri iyi idare edemedim.
