yıllar evvel yaşanmış bir diyalogtur, o zaman cep telefonu yeni yeni ceplere girmeye başlamıştır, yani benim cebime henüz girmemiştir, yaştım bir kız arkadaşımın evlenmek üzere olan kıskanç bir nişanlısı vardı, o güne kadar 2 dost gibi birbirimizi arardık, konuşurduk, sırlarımızı paylaşırdık, aramızda normal bir arkadaşlık vardı, taa ki o çocuğa(aslında çocuk dediğime bakmayın 30 yaşına gelmiş, yaşından dolayı azmış(şu andaki benim yaşım, allah korusun ben de mi öyle olucam yahu), gözükara birisi) aşık olana kadar, o çocuk kızı benden kıskandı(zaten çok kıskançtı), kızın tel rehberinden ev telefonumu bulmuş, bereket o gün bizimkiler yoktu, telefonu ben açtım, "efendim" dedim, ses şöyleydi
kıskanç çocuk: ali ile görüşecektim
ben: benim buyurun
kıskanç çocuk: oğlum bak bırakacaksın c....'in peşini, bir daha onu aradığını duyarsam
ben: eee, ne olacak?
kıskanç çocuk: bak nişanlısıyım onun evleneceğiz, bak seni uyarıyorum ben arkadaşlık, dostluk mostluk anlamam, uyarıyorum seni bir daha aramayacaaan, sormayacaaaan
ben: peki, sizin tek konuştuğunu kız c.... mı? başka kız arkadaşlarınız yok mu
kıskanç çocuk: o benim problemim aslanım, seni ilgilendirmez
(işte ben burada o lafımı geçirdim o çocuğa)
ben: sen bu kafayla gidersen daha çok problem yaşarsın.
dedim ve telefonu yüzüne çarptım, sanıyorum sinir oldu, defalarca telefon çaldı, açmadım, zannediyorum sinirden kudurdu.
olay soğuyunca 2,3 gün sonra c....'i aradım maalesef ailesi her seferinde "yok dışarda", "yok banyoda, "şu anda müsait değil" diyerek benimle görüştürmedi. o çocuk c....'i ve ailesini korkutmuş, "bir daha onunla görüşürse ben yapacağımı bilirim" demiş(tabi ben bunları sonradan öğrendim).
cep bizim cebimize girdiği günlerde ne c....'in cep numarasını öğrenebildim, ne düğünlerinin davetiyesi geldi, zaten ev telefonlarını da değiştirmişlerdi.
bir kızları da olmuş, allah analı babalı büyütsün, ama bir gereksiz kıskançlık uğruna bir dostluk öldü. "o çocuk sana birşey yaptı mı?" diye soracak olursanız, hiçbrşey yapamadı, lafı yediğiyle kaldı diyebilirim...
