Aradan zaman geçse dahi unutulmuyor gavurun kızı. Saygıyı maygıyı bir köşeye atıyorsun. Unutulmuyor işte. Eski olduğunu kabullenemiyorsun. Aklına geldiğinde bir sigara yakıyorsun, uzun uzun düşünüyorsun. Sonra işine gücüne bakıyorsun.
Yeni biriyle yeni bir ilişki mi? yoksa eskisiyle alışkanlıkların getirdiği konfor mu? bir türlü karar veremiyorsun.
Kıskançlık yapıyorsun kendince, başka biriyle birlikte olacak diye. Halbuki ilk tanışmanızda boynunda öpünce bile utanan kızı bir seneye kalmadan iğfal etmişsindir, ikinci senenizde artık cinsellik hiç sorun değildir ve bütün duvarlar yıkılmıştır. üçüncü senenizin ortasında ayrılmışsınızdır. Kıskançlıkta burada çıkar zaten. Bir başkasıyla daha az duvarı aşmak zorunda kalacak. Bazı şeyler için elin oğlu hiç uğraşmak zorunda kalmayacak diye düşünür, düşündükçe kafayı yersin. Ama ne yaparsın.
Bir gün aramasını beklemek zaman kaybettirir sana. Yeni insanlarla tanışırsın ama yinede gece yarısı gelen bir mesajda onun ismini ararsın.
Umut dünyası işte, bir gün arayacak, ''ya senden ayrılmak kötü bir kararmış hadi tekrar deneyelim'' diyecek diye beklersin. Bekleme diyemem. Bekle de diyemem. Herkes farklı bir duruş sergiler bu durum karşısında.
Şimdilerde tek tesellim, ilklerin hiç bir zaman unutulmayacak olmasıdır. Bir başkasıyla yatağa girse bile gözlerini kapattığında aklına geleceğimi bilerek mutlu oluyorum. Çünkü bizim ilkimiz planlı, düzenli ve hazır bir şekilde olmuştu. Utanç verici bir deneyim değildi, yaptıktan sonra hemen ayrılmadık. Bir sene daha doya doya yaşadık cinselliğimizi. Yinede eski ve güzel bir anı değilde, gece yarısı sosyal medya hesaplarına girilip kimle neler yapıyor acaba diye düşündürendir.
Canımı sıkıyor gençler. Keşke bu konuları konuşabileceğim birkaç insan olsa şurada.
