Yaşamın kıyısına ulaşmak için hayal etmekten başka şeyler yapmak gerekiyordu.
Kıyılar bir zamanlar evime en yakın yerlerdi.
Şimdi uzaklarda olmak hala içimi burkuyor.
Kafamda yankılanan kıyıya vuran deniz dalgaları.
Daha fazlasını istemeden alacağını bile unutup matematik hesaplarını felsefe dersinin yörüngesine ayarlayıp algı karmaşası yaratan yaşantı.
Sabahların heyecansız uyanışlarında aklına gelen iş yükünün sağ omuzunu çürüten hafifliğinde kendini bir bok hissetmiyordu ama uzaklarda pek anlamı olmayan kendi yakınlarında ufakta olsa bir karşılığı vardı.
Oyunun içerisinde kalmak için canını dişine takıyordu.
Ruhsal acılarıyla yaşamanın şımarıklığında yaşlanan bedeninin acı hissettiren ağrılarında acı yoksa başarı yok diye yeni bir şey yazıyordu not defterine.
Çocukluğuna dönüp özlediklerini yaşamaya çalışsa da platonik aşkı onu hatırlamıyordu.
Geriye dönme hayalleri boşa atılan kulaç gibiydi.
Dönse ne olacaktı ki?
Yirmi sene öncesinde yaşamıştı deniz kenarında.
Yirmi senedir denizi görmeden karada yaşıyordu.
Terk etmeye çalıştığı karasal sevgili onun son adresiydi.
Ne kadar uzaklara gitme hayalleri olursa olsun gözünü burada açacaktı iş yükü sabahlara.
