bir gün nefsim bana şöyle dedi; kırıldın, incindin, hüzün içindesin bu sevda seni bitirmedi mi? daha ne ararsın o'nun kapısında. o seni üzdükçe sen sükut edersin. vazgeç!!
dedim ki, ey nefs gönül çerağımı ne yapsanda söndürmek sana nasip olmadı. artık uslanmaz mısın ki vallahi bin kere incinsem, üzülsem onun bir kere üzülmesine dayanamam. yâr içün, maşuk uğruna aşuğun bin kalbi fedadır.
