Kendi dünyamın kapsama gücünü savunma savaşında küçülte küçülte ahenkli bir şekilde dizayn etmiştim.
Kafamın almadıkları kafamın aldığı kadardı.
Başka şeylerin olduğunu biliyordum ama kendi olduklarımla mutluydum.
Kendimi kötü hissettiğim,umudun tükendiği anlarda kafamda çakan ışık aydınlatıyordu..
Başlangıçların adamıydım.
Her şeye yeniden başlayabilen dünyanın en çok demoralize olan,ipleri salan çaresizleri oynamayı sevendim.
Küsmek bende anlam bulmuştu.
Yalnızca sevdiklerime küserim diyordum.
Sevdiklerim yanımdaydı ve sevdiklerim çok uzaklarda kalmıştı.
Benim kötü hissettiren yazılarıma aldanmayın o yalın ayak güneşli kumsallarda ayakları yansa da bir şey olmamış gibi yürüyebilir.
