Yaşamda kalmak için suyun üzerinde yüzen tahta parçasına sarılırsın.
Öyle tatile gittiğin sıcak sular gibi değil.
Soğuk ve karanlık tek başına suyun üzerinde kalmaya çalıştığın son çırpınışların.
Ağzına burnuna dolan nefes borunu tıkayan tuzlu sular.
Zihninin içinde geçen giden kısa yaşam belgeselin.
Omuriliğinden dışarıya çıkan sinirlerinin yaşamını zorlaştıran etkilerinde filmin sonunun geldiğini zannetmiştin.
Tedirgin hallerinle okuduğun hastalığa dair yazılar kırılgan psikolojini tetiklemişti.
Yürümekte bile zorlandığın gecelerin sabahlarını düşünemiyordun.
Yatağa çaresiz girişlerinde yaşam belirtilerinin sonlanmadığını adın gibi biliyordun.
Aklına uysan sokağa çıkıp gecenin karanlıklarında deparlar atacaktın.
Dediğin gibi savaş ilk önce kafada başlıyordu.
Kendine inanmaya başladığında karşında bir engel kalmıyordu.
Sahada zafer kazanmak mucize zannettiklerinden daha kutsaldı.
