Hayat bizi eksiltiyordu ve çetele tutmuyordu.
O kadar umurunda değildi ki arkamızdan iyi insandı denmesiyle ilgilenmiyordu.
Tek başımıza hissediyorduk kendimizi.
Oysa ki çok korolu sımsıkı bir aileydik.
ince ruhumuzun hayata uyum sağlayamamasından dolayı sürekli yüzümüz düşünceli ve tedirgindik.
Mutluyduk ama mutluluk anlayışımız uyuşamıyordu hayatla.
Hep biz kaybederdik ve hep bizden giderdi.
Buna alışmıştık.
iyi insanlar giderdi ve onları geri getirme yeteneği bize verilmemişti.
Sürekli kaybedişimizin sebebi uyum sorunu.
Bünyemiz hayatı ve sunulanı kabul etmiyor.
