Bir orkestranın önünde avazım çıktığı kadar şarkılar söylemek ve alkışlamayanların eşliğinde kulise giden yolculuğumda ezber bozmayan sakin hayatı yaşıyordum.
Benden bir yıldız olmak yada on numara pozisyonunda olmayı beklemek hayal kırıklığıydı zaten.
Önde basıp rakibi bozup defans yapıp rakibin ileri oyuncularını yıpratabilirdim.
Sessizliği seviyordum.
Çok sesli sessiz hayatım yaşamak için elinden geleni yapıyor bir köşede unutulmuş olmanın vasıfsızlığın da;
içinden geldiği gibi yaşıyordu hayatı.
Gücünün yettiği kadar ayakta kalıp geçimini organize edip kendi hava boşluklarında harikalar yaratacak kadar sanatçıydı.
Yaşamın çok zor olduğu döneme denk gelmiş olmanın basiretsizliğin de geride kalan gençlik yıllarına duyduğu vefalı özlemlerin etkisinde tabiatın seslerini dinliyordu.
Hiç bir şeyi unutmamıştı.
Hiç bir şeyi unutmazdı.
Vazgeçtiğini zannediyordu.
Vazgeçse olmazdı zaten.
iki elinde tuttuğu on marifetleri dakika dakika kafasında yaşıyordu.
Onu çok yaşatmayacak yükleri belki suyun üzerine çıkaracaktı.
