Psikolojinin kandırdığı kendimizi kötürüm hissettirdiği zamanlardı.
Henüz yapay zekalar iş başı yapmamıştı.
Küresel ısınmanın sabit olmasına rağmen doğadan pay alma çabasındaydı insanlık.
Hastahane kuyruğunda sonuç göstermek için beklerken etrafımda konuşan insanların çaresizlikleri ve yaydıkları negatif elektrik beni derinden etkiliyordu.
Yaşlılar içinden geldiği gibi özgürce cümleler kuruyorlardı.
Ama ben konuşamıyordum.
Bel fıtığından dolayı seni ameliyat etmemiz gerek cümlesini duyacağımı zannedip tir tir titriyordum.
Kocaman adam serin sonbahar akşamında terliyor vücut fonksiyonları tel tel dökülüyordu.
inkar edemeyeceğin gerçekler yaşanırken kafanda yaşadığın baş kaldırmalar ve kurduğun anlamlı cümleler medeni bir yaşamın kayıt yerlerinde yerini alıyordu.
Doktor odasına girdiğinde senin çok büyük bir problemin yok cümlesini anlamayacak kadar kendinde değildin.
Sana sayısal loto çıkarmışlardı ve sen hala her sabah iki saat yüzdüğünden bahsediyordun.
işinden bıkmış adam sana kurabileceği en kısa cümleleri kurup seni dışarıya yolladığında kafanda parça parça oluşan düşünceler seni mutlu etmeye çalışıyordu.
En azından tebrik edip kendini iyi etmişin diyerek motive edebilirdi değil mi?
An kavramını anında anlayamadığımı biliyorum.
Güvenli olmayan yaşamın kollarında eve gelip teras katında yaşayan çiçeklerimi sulayıp kendime gelmek için şarapla ve müzikle devam ediyorum.
