Erken bir sonbahar gelmişti ve hepimiz anlamsızca kışlık kıyafetlerimize bürünmüştük.
Arabanın camından gördüğümüz hala tişört giyen insanlar direniyorlardı sanki yörünge değiştiren mevsimlere.
Artık mevsimleri özlemiyorduk.
Mevsim salata gibi masanın üzerinde duruyorlardı.
Domatesin sürekli hayatımızda olması gibiydi.
Teknoloji o kadar gelişmişti ki mevsimleri,yaşamı ve tabiatın kavramlarını yenmiştik.
Hükmediyorduk yaşama.
Efendisi olmuştuk.
Ne güzel değil mi?
Tüketmenin sınırlarının olmaması.
Mevsiminde değilde her mevsim sömürmek.
ilkbahar zannediyorsun kış gibi geçiyor.
Takvime göre yaz mevsimi ama ilkbahar gibi yağmurlu geçiyor.
Yazın sonunda ara sıra sıcaktan kavruluyorsun.
Sonbaharda sanki kar yağacak kadar soğuk.
Mevsimler bile kafayı yemiş sen daha hayattan ne bekliyorsun.
Bekleme gelmeyecek o otobüs.Son durak burası.
Terk et durağı.
Zaten durağın yerine site sayılan apartman dikecekler.
Nezaketen seni yerinden kaldırmıyorlar.
Zorlama istersen.
Dozerler gelmeden terk et bu diyarları.
