Akıl verdiler.
Böyle yapma dediler,öyle olma dediler.
Kafanın dikine gidersen yalnız kalırsın dediler.
Yalnızlığın güzel olmadığını iddia ettiler.
Kendi yalnızlığımın çekiciliğinde o kadar çoğul çocuk ve o kadar ebeveyn sahibiydim.
Bazen o kadar çoklar ki sessizlik isteyip kendi tavan arama kaçıyorum.
Ekmek vermeyiz,toplumdan dışlarız bir boka yaramazsın dediler.
Aklıma iyi bir şeylerin gelemeyeceğini ve vazgeçeceğimi zannediyorlardı.
Unutmadım bana verilen tavsiyeleri.
Tavsiyelerin aksi davrandığım hiç bir andan hoşnutsuz değilim.
Üzerlerinden o kadar çok sene geçti,o kadar çok şey yaşandı.
Saçlarımı ilk uzatmaya başladığımda saçlarım simsiyahtı.
Bugün aynaya bakıp beyazlaşan saçlarımı bağlıyorum.
Ekmek taştan çıkarılır.
Yalnızlık kutsaldır.
Pişman değilim.
Üzerime esen sert rüzgarlar üşütse de kendi dünyamın içerisinde sıcaktan bunaltan ılık rüzgarları beklemek o kadar güzel ki.
