okuyucunun da bizzat içerisinde yer aldığı serüven. hiç bitmesin isterdim.
prens andrey'in yaver vasfına rağmen kahramanca öne atılıp sorumluluk aldığı o anlar beni benden almıştı.
bir insanın ölüm anındaki hislerini bu kadar iyi bilebilmek ve yansıtabilmek... bunu başka kitaplarında da gördüm. sanki tanrısal bir gözü var tolstoy'un. ölüp gidecekken girilen o mod; her şeyin, kendi evladının, ya da sevgilini ayartan kişinin bile öneminin kalmadığı, hiçbir şey ifade etmediği o an, işte bunu yaşatmayı başardı büyük yazar. şimdi ne yapıyorsun acaba? oralarda da yazacak, çözümleyecek bir şeyler bulursun sen. cesedini çiğneyen çiyanların düşüncelerini, kabrine ziyarete gelen insanların sana bakışındaki manaları...
