Karamsar bulutlar gökyüzünde beni takip ediyordu.
Nereye gidersem gideyim her daim göz altındaydım.
Ne zaman yanı başımdan şans kanatlısı geçse anında müdahale ediyorlardı.
Farkına değildim ama bir takım sesler duyuyordum.
Montajı tamamlanmış film sahnesi gibi her şey mükemmel gözüküyordu.
En azından seyirciye yansıyan taraf kusursuzdu.
Mutfak hiç öyle değildi.
Mutluluk üzeri yağmur bulutlarıyla kaplı şımarık karamsar bir yetişkindi.
Ketum adam tepki vermiyordu dışarıya.
Canı yansa da öyle kendi halindeydi.
Ruhsal alemlerde yaşıyordu ve bunu tetikleyecek alkol zamanları vardı.
Şans zaten gülmezdi.
Şans diye bir şey yoktu.
Şeytan tüyü taşımıyordu.
Tesadüfen bile olsa yırtamazdı.
