ilginç bir şekilde sadece depresyondayken veya anksiyete atağı geçirirken seyretmek aklıma geliyor. sevdiğim bir dizi ve günlük hayatın sorunlarından insanı soyutlamayı sağlayan acil çıkış gibi.
leyla ile mecnun'u çok seviyorum ama replikleriyle konuşanların ağızlarına kürekle vurasım geliyor. "o gemi bir gün gelecek", çay edebiyatı ve "leyla ile mi mecnun?" tarzı soru ekini ortaya alan konuşmalar sadece dizide samimi. siz yapmayın ibneler. iğrenç oluyorsunuz.
