Hayal ettiklerimizle yapamadıklarımızın arasında sıkışıp kalmış yaşantımızın;
Mütevazi kibar davranışlarımızla dışarıdan güzel gözüküyorduk.
Gaz sıkışmasının yol açacağı sonuçları düşünürken yaşadıklarımız dışarıya zarar vermiyordu ama hedefini paramparça eden bomba gibiydi.
iyi halliydik ve iyi halden yırtacak kadar meziyetlerimiz vardı.
Kafamızdan akanlar hala hayal kurabilecek kadar canlı hücre özelliği taşıyorlardı.
Bazen her şeye yeniden başlayacak gücü hissediyordum kendimde.
Zincirlerimi kırıp çocukluğumda ki düşlerimi görüyordum yürüyorken.
iyi bir şeyler yapmak kafamdayken sonra aklımdakilerle gerçekler uyuşmadığında üzülüyordum.
Sırf para kazanıp eve ekmek götürmek için tasa çekerken artık ekmek yemiyor olmak çöküntü yaratıyor yazma kalıplarında.
Yinede eve yaşam götürmek için kendini telef ederken sonraki gün için sokağa çıkacak gücü garanti altına alamamak kafamı ağrıtıyor.
Müsabaka sürerken kendini güçsüz hisseder ya insan.
Emeklilik seçeneğini seçebilmeli.
Sağlık ve ruhsal sorunlar baş gösterdiğinde kenara çekilebilmeli.
Yaşamı kenardan seyrederken aklına para kazanma zorunluluğu gelmemeli.
Onu yaşamda tutmak lazım.
Herkes bir değer.
insan kenarda kaldığına üzülmeli,aç kalma korkusuna değil.
Başarı böyle gelir belki.
Daha iyi şeyler yazabilir belki.
