Talihsiz ve üşengeçtik.
Talih yönünü bize dönme konusunda kararsız değil kararlıydı.
Çark bize hiç bir zaman denk gelmeyecekti.
Sağ elini cebine attığında kağıt paraların son temsilcisi olan en küçük banknot çıkıyordu.
Oda tedavülden henüz kalkmış ve biz onun hızına yetişememiştik.
Kafamız önde yürüyüp gökyüzüne bakıp hayal kurmaya çekiniyorduk.
Yüzümüz çabuk kızarıyordu.
Utangaç neslimizin kodlarını sanki bizim üzerimize saklamışlardı.
Görevimiz tehlikeydi.
Bir zamanların arda kalan centilmen karakterini korumak için kendimizi pamuklar içinde değilde hayatın yoğun akan tehlikeli trafiklerinde muhafaza etmeye çalışıyorduk.
O kadar üşengeç o kadar bezgindik.
Kendimize iyi davranmak için bile kılımız kımıldamıyordu.
Küsmüşlük ve vazgeçmek.
Cebimde hayatımın kalan kısmını kurtaracak para olsa çoktan terk edecektim yaşadığım yerleri.
Belki de talih ben gitmeyeyim diye bana uğramıyor.
Yada her zaman ki gibi kendimi bir şey zannediyorum.
