umudu yitirmek aslında sürpriz değildir hiçbir zaman çünkü umut hep kuşkuyla kol kola dolaşır ve kaybolmaya yaklaştıkça bir şekilde kendini tazelemenin bir yolunu bulur. bir nevi zümrüd-ü ankadır ümit. yanar, yakar, kül olur, kül eder ve küllerinden doğar. çoğu zaman...
bazen birşey olur, bu "şey"in büyük olması bile gerekmez, ufacık bir gerçek kırıntısı bile yeterlidir aslında. böyle düşününce umudun aslında ne kadar kırılgan olduğu da ortaya çıkıyor belki ve o küçük kırıntı kendinize yarattığınız yalan, kandırmaca dünyasını paramparça eder. siz kendi zehrinizle; cahillikle mutlu mesut el ele dolaşmayı kabul etmişken belki de istemediğiniz halde uyandırılırsınız rüyanızdan. sonra da farkedersiniz rüyanızın rüya olduğunu ve gerçeği en başından beri bildiğinizi... sizi ayakta tutan şey, zehriniz, uyuşturucunuz, sonsuz rüyanız; umudunuz bitmiştir sonunda...
