depremin olduğu sene istanbul'daydık. 7 yaşında olduğumdan mütevellit, hatırladıklarım kısıtlı.
annemin akrabalarına ziyarete gelmiştik. gece birden uyandırıldığımı, elektrik süpürgesine benzer bir sesin çıktığını dolapların devrildiğini ve ışığın yanıp yanıp söndüğünü hatırlıyorum.
1 hafta boyunca ne ankara'ya dönebilmiştik, ne de eve girebilmiştik.
tüm halk sokakta yatıyordu. yerlerde dev yarıklar oluştuğu için her yerde fareler cirit atıyordu.
annem bir yerden şapka bulup kafama geçirmişti yatmadan önce.
fareler kulaklarımı kemirmesin diye.
ilgili güne dair bir hatırladığım bir şey de yıldızlar.
depremi yaşayan çoğu kişiden duydum bunu.
yıldızlar arka arkaya kayıyordu, onlarcası, yüzlercesi...
dönüş yolunda ise depremin üstünden 1 hafta geçmesine rağmen tüpraş hala yanıyordu, yakınından geçmiştik.
