çocukken tuttuğum takım. o zamanlar insanları tuttukları takımlarına göre kategorilendiriyordum. doğal olarak fenerbahçeliler benim gözümde acayip itici tiplerdi. sarı saçlı, mavi gözlü, biraz da gıcık olduğum kişilerin kesinlikle fenerbahçeli oldukları yönünde tahmin yürütür, eğer bilirsem de bu kategorilendirmem çalıştığı için kendimle övünürdüm. hatta ileride bir gün evleneceğim kızın fenerbahçeli olması ihtimalini bile imkansız görürdüm. ayrıca bizim uefa kupamız vardı, tamam mı?!
neyse ki yaş aldıkça profesyonel futbola olan ilgimi şişirirken elden kaçmış ve oraya buraya uçmakta olan balon hızıyla kaybettim. mesela şu an galatasaray'ın teknik direktörünün kim olduğunu bile bilmem, ilk on birden bir isim söyle deseniz çekinerek "sabri sarıoğlu?.." derim. hele diğer takımlar hakkında neredeyse hiçbir fikrim yok.
şimdi bakınca; bir çocuğun futbol takımına ve ırkına yüklediği aşırı kutsiyeti anlayabiliyorum. ama bu durumun gelişim evrelerinden birinde tamamen yok olması gerekmiyor mu? koca koca adamlar deplasmanda nabıyorsunuz lan? niye öldürüyorsunuz olm birbirinizi? fallik dönemi hala atlatamadınız mı lan?
keşke ülkece tuttuğumuz takımları bıraksak da götünden hava kaçıran balon öte öte koltuğun arkasına kaçsa...
