Kendi çapımızda kendi halimizde bir başımıza yaşıyorduk.
içinde yaşadığımız gezegeni anlamaya çalışıyorduk.
Anlatılan masalları uzun bir süre gerçek zannettikten sonra değerlendirip yargılama mekanizmasının devreye girmesiyle orta yaşın kemaline eriyorduk.
Gençlik yıllarımıza özenip,özlüyorduk.
Geçmişin bizi özleyip özlemediğini bilmiyorduk.Muamma dolu dostluklarımızın akıbeti olmayan sevgililerin hatırlamadıkları silik bir hatıra idik.
Bir zamanlar bir kaç kitap okuyup bir kaç kelam edip insan içerisine karışıp,tahta okul sıralarında hayaller kurmuştuk.
insan zekası elle tutulamayan varlıktı.
Kendini özgür zannedip düşünce salgılamaya devam ediyordu.
Ket vurmaya çalışanlar ruhun özgürlüğünün farkında değillerdi.
Kendi çapımızda kendi kendimize kendimizi en iyi hissettiğimiz yerdeydik.
Ertelediğimiz hayat üst üste birikiyor sırtımızda yük fazlası yapıyordu.
