hayatımda hiç büyük bir deprem yaşamadım. buna rağmen en ufak bir sallantıda hemen yüreğim ağzıma gelir, panik olurum. bugün hâlâ 99 depreminin belgesellerini izlediğimde hüngür hüngür ağlar, içimin parçalandığını hissederim. kendimi annesini, babasını, kardeşlerini, dostlarını, köpeğini, kedisini kaybeden insanların yerine koymaya çalışırım. onların hissettiklerini hissetmeye çalışırken bile bunu yarıda kesip acısına daha fazla dayanamam. ama onların bunu yaşadığını, benim gibi sadece "hissetmeye çalışmakla" yetinmediğini bilirim. deprem değil, ihmalsizlik öldürür. deprem allahtan gelen bir şeydir ama önlem alıp almamak bizim elimizdedir. 50.000 insanın ölmesi, yıkılan evler için açılan davaların çoğunun zaman aşımına uğraması ve kimsenin sorumlu tutulmaması bizim suçumuzdur. önce tedbir, sonra tevekkül. 99 depreminde hayatını kaybeden insanların mekanı cennet olsun, allah geride kalanlara sabır versin.
