Oldukça zor bir gün geçirdim sözlük. Sinirden kudurdum, ağlayacak oldum, ara ara içimden de ağladım, ara ara gözlerim de doldu, ara ara herkes gününü görecek de dedim, en sonunda da allaha havale ettim. Çünkü ben bana ısrarla yapılan bu saygısızlığı haketmiyorum, kaldı ki ne yapmış olursan ol böyle bir şey hakedilmez.
Sonra da durdum düşündüm. Hayatım için oldukça önemli bi karar vermiştim ben. Haketmediğim bu davranışlar neticesinde mesleğimi değiştirmeye karar vermiştim. Sınava girdim. Kazandım. Mülakatta elendim. Tekrar sınava girdim. Tekrar kazandım. Haftaya mülakata gireceğim.
Son zamanlarda ise ben bunu gerçekten istiyor muyum diye düşünüyordum. Tüm hayatımı değiştirerek; gerek yaşadığım yer, gerek çok sevdiğim mesleğim, gerek arkadaşlarım, gerek ailem... hepsinden vazgeçip bu yola çıkmak istiyor muyum gerçekten?
Sonra bugün yaşadığım olayın benim bu sorularıma cevap olduğuna karar verdim. Herkesin bir kaderi var. Bize çizilmiş bir yol var. Hayatımız boyunca verdiğimiz kararlar yahut verdiğimizi sandığımız kararlar hep bu yola girmek için. Azıcık o yolun dışına çıkacak olsak hemen geliyor tokatlar ve yine o yola giriyorsun. Girmezsen devam ediyor tokatlar gelmeye; ta ki o yola tekrar girene kadar.
Ben bugün bunu öğrendim sözlük. Biliyorum ki canımızı sıkan, bizi üzen, bizi yakan bu insanlar aslında bizim en büyük öğretmenlerimiz. O yola girmemiz için ilahi güç/hayat/kader* tarafından gönderilenler.
