tv'de her gosterildiginde bu aksamki gibi en az 10 entry girilecegine inandigim, yani izlendikce degerinden birsey kaybetmeyen, egeli cagan ırmak'in kendi cocukluk gunlerindeki gibi seferihisar'da gecen insancıl film. insanı gorsel efektleri ile, klise lafarla degil, dogallıgı ile vuruyor. sanki biz de yasadık, yasayabiliriz bunu, ya da yan komsumuz yasadı zamanında..
filmin son cumlesinin "bu mutlu sonla biten hikayeler hep baskalarina anlatilmaliydi" olmasi da ayri bir onem ve ironi tasir.
