kimi kimsesi yok. yalnız bir insan. hiç kimse kendisini sevmiyor, buna etrafındakiler de dahil. sahte bir sevgi ve saygı besliyorlar kendisine. koltuğunu kaybederse etrafında kimselerin kalmayacağını çok iyi biliyor. bu yüzden elinden geldiğince koltuğuna sarılıyor. korku içinde yaşıyor. yazık. makam mevki için, sahte dostluklar için, el pençe divan duran sahte insanlar için koltuk sevdasından vazgeçmiyor. o da haklı. çünkü bırakıp giderse sokakta kimse yüzüne bakmaz, bırakın yüzüne bakmayı adama selam bile vermezler.
