üniversite yıllarında evdeki arkadaşlarla sabahlara kadar izler dururduk, keşke sonsuza kadar devam etseydi, karakterler o kadar samimiydi ki, gerçek hayattan bir dost gibiydiler. yıllar sonra oturdum tekrar başladım, ne iş stresi ne başka bir şey bırakmıyor. ah ulen ah, efsa....nesin.*
