Akılları karıştıran bir deneyim. Gerçek bir hayatta kalım meselesi falan demeyeceğim ama kötü bişi.
Ölüm allahın emri de şu ayrılık olmasaydı demiş bir barış manço.
Evet ölümle ayrılığın benzemesi çok doğal. Ölümde ayrılıkta sonsuz bi kavuşamamadır.
Çünkü ölen kişi de yoktur hayatınızda ayrıldığınız kişi de. Bir daha göremeyeceksiniz gülemeyeceksiniz beraber olamayacaksınız. Ne acı o kişi ölmesede yok hayatınızda. Elbette bir başkasını bulabilirsiniz. Bu işte yaranın kabuk bağlaması.
Hangi yara kabuk bağlamaz ki? Anneannemin sözü bak bu. O yüzden ayrılık acısının kıymetini bilin acınızı çekin elbette. Dönün bakın içinize sizi hangi benliğe dönüştürmüş sizden ne almış ne getirmiş. Aynaya bakın. Gidene değil. Ardında kalan kendinize bakın.
Duygularınızı engellemeyin. Elbette geçecek iyi anılar kötü anılar bizi biz yapan şeyler bunlar.
Hayatı acısıyla tatlısıyla yaşayan şanslı kişiler. Deneyimleyin yaşayın gülün ağlayın.
Ya gülüp ağlayamayan hiç bişi hissedemeyen olsaydınız he?
