insanlar ölümün farkında olan tek canlıdır. Ölümle birlikte çok fazla şey yarım kalacak gibi hissettiğimiz için ölümün hemen şu an, yakın zamanda gelmesini istemeyiz. Ya da mutluluğumuzun yarım kalması, hedeflerimize ulaşma gayesi dafa bir çok sebep sayabiliriz ölümü istememek için.
Ancak kimse şunu idrak edemez, etmek istemez.
Öldüğün anda hiç doğmamış gibi olacağız. Anılar, yarım kalmışlıklar, borçlar, alacaklar, geride kalanların üzüntüleri, geride kalan eş, çocuk, sevgili, iş, para, mal mülk,,, kısaca yaşama ait ne varsa hiç olacağımız için bizi ilgilendirmeyecek. Bizi ilgilendirmediğinin de farkında olamayız. Çünkü yokuzdur. Yok.
Öldükten sonra 'aaaa böyle bir şeymiş ölmek' de diyemeyiz. Çünkü öyle bir şey de olmayacak. Yokuz yok.
Öldükten sonra ' hayata ait' kendimize ait hiç bir bilinç ve düşünceye sahip olamayız. Yokluğun en derininde, hiçliğin kucağında var olmamış gibi olmayı hayal edemeyen insan ölümden çok korkar. Bir tanrının var olmadığını aslında her insan bilinç altında hisseder ancak beyin bunu inkar edip tanrı yaratır kendi kendine. Kendini kandırdığını bilse de. Ölüm budur. Hiçliktir.
