Daha yavruyken yatagıma cıkamaz asagıdan ya gözlerimin içine bakar ya da avucum yerdeyse miyavlayıp onu yalardı almam için yanıma. Hemen yorganın içine girip kurulurdu karnıma. Poposu soba gibi ısıtır fenalıklar basardı ama verdigi huzur, gırlarken cıkardıgı o sesin hissettirdikleri, uyurken ezer miyim korkusuyla kımıldayamamam bile o alıp verdigi minicik nefese değerdi.
