Aşk arayanlar kendilerini eksik hissederken, aşıklar bir bütünlük hissiyle dolu olurlar.
bu niçin böyledir?
Platon'un Symposion isimli diyaloğunda Aristofanes insanların her zaman bildiğimiz gibi olmadıklarını söylediği bir yaratılış mitinde bu durumun nedenini açıklıyor. (ciddiyete alınmayacak saçmalık bence)
"insanlar yüzleri dışa dönük iki gövdeden oluşan küresel canlılardı. Her birinin tek kafası, zıt taraflara bakan iki yüzü, dört ayağı, dört kolu, dört eli vardı. O zamanlar üç cinsiyet vardı, iki değil.
ilki iki erkek vücudunun bir araya gelmesinden oluşanlar güneşin çocukları, ikincisi iki kadın vücudunun bir araya gelmesinden oluşanlar dünyanın çocukları ve üçüncüsü her ikisinden de birer tane olanlarsa ayın çocuklarıydı. Bu garip yaratıklar ileri ya da geri yürüyebiliyorlar ya da taklalar atarak giden akrobatlar gibi oldukça hızlı bir şekilde ilerleyebiliyorlardı. Fakat hadlerini aşarak muhafızlarla dövüşmek üzere Olimposa tırmanmaya çalıştılar. Bu Zeusu hiç memnun etmemişti, ceza olarak her birini ikiye böldü. O günden beridir, insanlar diğer yarılarına özlem duyuyorlar. Erkek vücuttan ayrılan erkek yarım eş cinsel erkeğe, kadın vücuttan ayrılan kadınlar lezbiyenlere, her birinden birer tane olandan ayrılanlarsa heteroseksuel oldular. Bu parça canlılar kayıp yarılarını bulduklarında, bir daha asla onları kaybetmek istemezler. Büyük bir sevinçle bir araya gelip, bir bütün olurlar.."
