eğitim ile öğretimin ayni meale geldiği sanilmakla beraber fevkalade farkli bir kavramlardir.
öğretim kabaca bilgiyi ezberletir, eğitim ise bilgiyi yorumlayabilme melaikesini kazandirir diyebiliriz kabaca.
elbette bir şebek gibi yaşamaktansa akılla yaşamak evladır. hezeyanlar içinde yaşamaktansa akıllıca yaşamak ve ufak tefek çılgınlık kıvılcımları çakmak mühimdir.
mutluluk sadece bir masaldir.
bu masala ancak şapsallar inanir.
çünkü kişi anlamaya, öğrenmeye başladiği andan itibaren gözü açılır.
gözü açılan bir birey nasıl kör olmak ister?
hele ki bir insan nasıl yaradanın vermiş olduğu akıl denilen melekenin üzerine bağdaş kurmak ister?
madem ki akıl bize bir masala inanmamamiz için alarm veriyor o halde bitkisel yaşama dalalim.
elbette bedelsiz kazanımlarda bulunmak herkes ister ama ne yazık ki bu olmaz ve olamaz.
köle olan efendisinin ufak tefek ihsanlari ile belki neşe duyar.
ama kendisinin efendisi olan kişi sadece huzuru arar.
wooddy allen'in bir filmi adini şimdi unuttum şu sahne kazinmişti;
woody allen laylaylom elele dolaşan bir cifte sorar;
- nasıl bu kadar mutlu olabiliyorsunuz?
- ben siğ bir insanim erkek arkadasim da öyle.
sözümüzün özü;
Felek sana hayat diye eksi bir limon uzattıysa, sen üstüne tekila ve tuz iste.
